blur 0>Δ

εκπνέω συλλαβίζοντας το κενό
τραυλίζοντας νωχελικές κραυγές μέσα στο θολό τοπίο της θέλησης προς τα ανάποδα σώματα.

όλα είναι τόσο καταραμένα θολά!
αν εκείνη η μέρα ήταν μέρος θα συνόρευε με το ψυγείο.
αν η επόμενη ήταν σεισμικός παλμός θα καθήλωνε κάθε λέπι του ανθρώπου που με συνοδεύει σε κάθε ξέπλυμα των υπέρυθρων στιγμών και οι υπόηχοι δεν σταματούν, τι ειρωνεία!
θα ήθελα να πιαστώ από τη συμπληγάδα που κινείται φεύγοντας από την άλλη, μα το κήτος είναι πάντα τόσο διεστραμμένα ελκυστικό. οι διέξοδοι του νου εισβάλουν στους πόρους του δέρματος
η φωνή μουδιασμένη αντηχεί στα προοπτικά παράθυρα του ενυδρείου:
αδιέξοδη κοπέλα
παίζει και γελά
πολυέξοδη τρομπέτα
όσο ξεψυχά

κλειδοκύμβαλη συνήθεια
να συρρικνωθείς
ζωηρή στα παραμύθια
σπείρα ή αποχυμωτής;

βλεπω με τα μάτια του πρώτου οργασμού
με το στέρνο βαλμένο κάθετα στη γκιλοτίνα
είναι όλα τόσο καταραμένα θολά! απόψε επισκέπτομαι τα κήτη
σαν να ήταν άσφαιρα παιδιά με σημαδούρες για μάτια.
δυαδικό νόσημα να επισκέπτεσαι δρυοκολάπτες τη νύχτα
εν όσο άλλοι διεκδικούν την ψυχοσύνθεσή τους σε τοπία πιο γόνιμα απ' το δωμάτιό μου.
θα ήθελα να είμαι ένας γιατρός της όρασης αλλά εκείνης που πηγάζει μέσα απ' το στέρνο και
εδραιώνει μια εικόνα που αποστρέφεται τον εαυτό της μέσα στη φυγόκεντρη πραγματικότητα.
ακόμα δεν μπορώ να μιλήσω για τον πνιγμένο φονιά που ξεβράστηκε στα βλεμφοκύτταρά μου γαμώτο!
αν η ζωή είναι μια κατά λάθος χυμένη κουκκίδα μελάνι σ' ένα χαρτί που μουτζουρώθηκε βάναυσα και προοριζόταν για την πυρά, τα υπόλοιπα, αυτά που δεν ξέρω γιατί με ωθούν να πρέπει να τα πω, γιατί πολύ απλά διχάστηκαν >Δ σε λέξεις αμετακούνητες απ' την ίδια τους τη φύση, σχήματα και γρίφοι που κατασκήνωσαν στο κεφάλι και αρνούνται πεισματικά να με εγκαταλείψουν για να τα δώσω κάπου.
με συντρίβουν οι έννοιες.
η μουσική με ωθεί στην ολοκληρωτική αποκλήρωση του πνεύματός μου απ' τη θέση που βρίσκομαι.

-είσαι πολύ μικρή ακόμα
ακόμα
ακόμα κλαις;
ελαφάκι με δύο μικρά χεράκια με ταρακουνάει απ' την μεγάλη Χίμαιρα, αλλά δε μπορεί να με ακούσει
 τώρα σφηνώνω κάτι οστά στο παραπληγικό κορμί του Μάρτη και λέω "σταμάτα τη συντριβή. αφού δεν στροβιλίζεσαι σε κάτι πιο μειλίχιο τουλάχιστον δέξου τον αντικατοπτρισμό του φιλικού καλέσματος μιας πελώριας νωχελικής και ανάστροφης κραυγής και δώσε υπόσχεση στο πιο ασήμαντο ορυκτό του Πλούτωνα πως είσαι μέλος μιας παράστασης που φθίνει"
0>Δ
είναι απλά μια παράσταση. και φθίνει.
αυτό λέω από μέσα μου επαναλαμβάνω με μανία γδαρσίματος ακόμη και του τελευταίου χνώτου της σκιάς μου, αλλά πορεύομαι σε μια κατάσταση τόσο θολή που τίποτα δεν συμφωνεί με τίποτα κι όλα επιτείνουν στον προορισμό τους, δεν ξέρω ακόμα γιατί υπάρχει αυτή η ανάγκη να γράφουμε.
δεν μας διαχωρίζει από τίποτε μα μας κυκλώνει μέσα της η δίνη.

μανιοχαράληψη

φωτογραφίζομαι στο κρεβάτι μου της κλινικής
πέφτω σε ήπια ρήξη με το ασθενές
υπολειτουργεί η κάμερα
και με κοιτάνε μέσα
από καλιδοσκόπεια
τα χέρια μου πέφτουν
φωτογραφίζω μόνο τα πόδια μου
την κίνηση και την αδρανοποίηση
τους, στον ύπνο μου είμαι υπνοφάντασμα
με έχουν κάνει να σκέφτομαι
τι άλλο να κάνω για να γελάσουν

ελλάσων εγκέφαλος
φωτογραφίζω το μισό μου σώμα σε
φρίκη και το άλλο μισό ως πλέγμα
πετάω τα ρούχα ένα ένα στο πάτωμα
υπόγεια σε υπο-γείωση (ανοίγει το πάτωμα)
ανοίγω το αιδοίο μου και το φωτογραφίζω
τώρα με κοιτάνε σίγουρα αλλά δε βλέπω
έπαθα μια συσκότιση στα μάτια σαν αυτό
που παθαίνεις σαν ίλιγγος απ' το πόρισμα
του ασυνεχούς λόγου, σαν να πεθαίνεις ενώ μιλάς
χάνεις τις αισθήσεις σου
και μου βάλαν τώρα αισθητήρες, μηχάνημα
λέει να λειτουργώ, πατάνε τα κουμπιά
και τους αισθάνομαι
φωτογραφίζω τον ήχο γύρω μου
δεν είναι πια η κάμερα
είναι συρμάτινο χέρι
με δαγκάνες και δεν το βλέπω τώρα
και τίποτα, μυούμαι στη εξαφάνηση του κενού
αν ποτέ γίνει να εξαφανιστεί το κενό
που είναι μάλλον ένας άτοπος συλλογισμός
παίζω με λέξεις χωρίς κίνηση χωρίς όρεξη
για διάλυση με δέσαν στο κρεβάτι μου
της κλινικής
με ανάγκασαν να αγκαλιάσω ένα άψυχο σώμα
για να καταλάβω λέει τη διαφορά
κουνάω τα μέλη μου μου λένε
ήρεμα ,
ήρεμα τώρα, κάνουν λες και είμαι
υποάνθρωπος, υπόνοια, λες και είμαι υπόνοια
μα δεν καταλαβαίνουν πως εγώ τους ελέγχω
τι έχουν καταλάβει αυτοί που θέλουν να ηρεμήσω
τι θέλουν να φύγω απ' το σώμα μου;
η ηρεμία τους είναι η πλήξη μου
το αντίδοτο για τη σφαγή στον εγκέφαλο
βρωμάνε όλοι τον ίδιο αριθμό
έχουν ξεχάσει πώς είναι να μην ανασαίνεις αλλά
να ζεις τόσο έντονα την ορμή
και οι υπνοκρατήρες να σε ζουν
φύγετε αλλά δεν έχω φωνή
θυμάμαι που μου κράτησαν το χέρι
μια μικρή στιγμούλα
είδα το χέρι μου να κλαίει
οι πόροι του έκαναν εξάσκηση στην υποκλοπή τους
τώρα, δε φαίνεται τίποτε μέσα μου
θυμάμαι που ήμουν ένα μικρό κορίτσι
και ρώταγα "γιατί, μαμά, το χάρο τον λένε χάρο;"
"κοιμήσου αγάπη μου"
"μήπως να βγαίνει απ' τη χαρά;"

Πηγαίνω με το ζαλισμένο μου κεφάλι
το φιλμ να μου το εμφανίσουν
λένε πως όλα θα τα εμφανίσουν
θα τα βλέπουμε και θα γελάμε μετά
κι αυτό το μετά εγώ δεν το θέλω
ούτε το περιμένω
μεμονομένα βλέματα συνομοτούν
το θάνατο, κι όμως δεν είχε τίποτα
τίποτα που να πρέπει να το δω.

κι όμως εγώ τα φωτογράφησα όλα
υπήρξα κάπου, ήταν εκεί κάτι
που αν το έβλεπα στο φιλμ
θα ορκιζόμουν πως ήμουν εγώ
αλήθεια.

τα μάτια της σκιάς

Κορίτσι αόμματο πέφτει από φωταγωγό

Η Ρίτσι κρόζει ένα σκοπό

Να ακουστεί

-τι είναι αυτός ο σκοπός, Ρίτσι;

-είναι μισός σκορπιός, μαμά, δεν έχεις νότες

-και τι

Σκοπό έχει

Αυτός ο σκοπός;

-σκοπός είναι πώς
Οι μεγαλύτεροι πόλεμοι έγιναν ανάμεσα στα στήθια μου

-ποιος σκορπιός είναι αυτός

Ο μίσχος;

-μέσα σε δόντια λουλουδιών κάναμε πρόβα τη γέννα, ε μαμά;

-γιατί κρατάς κλαριά κομμένα;

-έπρεπε πρώτα να ‘μαι δεκαπέντε για να με νανουρίσουν με σφαγή;

-αλλιώς κλειστή. είχες κλωστή μέσα απ’ τα μάγουλά σου

-με ράψανε με πόλεμο και βαμβάκι, με βάψανε με θόρυβο μετά

-τα μαλλιά σου τα κράτησα, ακόμα λερώνουν τα συρτάρια

-είχανε πάνω πέταλα και ακόμα τραγουδούν για μένα

-ένα μόνο έκανα παιδί και ήρθε δίχως μάτια

-μαύρο, ροδί και ξέβαψα, και πάω και πληθαίνω

Επάνω στο κρεβάτι σου, με τυραννούν νυστέρια

Άντρες βαριοί και χρυσαφιοί μου κλέβουνε το δέρμα

-ποιος στα ‘μαθε τα χρώματα, κι έτσι πολύ τα θέλεις;

-τα έχω όλα πάνω μου, να μου βαρούν την ώρα

-άσε την ώρα κόρη μου, αστεία τα λόγια σε βαφτίζουν

-γελάω κι εγώ με τη φωνή, που βγάζει μαύρο κι άσπρο

Και κόκκινο. Αυτά τα τρια μόνο γνωρίζω. Τα τρίβω αυτά στο σώμα μου

Όταν πλένομαι και απ’ το στόμα μου βγαίνουν πάλι

Μαμά, όταν αγγίζω το σώμα μου δεν νιώθω τίποτα

Φταίει το φως ή ο φωταγωγός, φταίνε οι ήχοι απ’ τα τύμπανα, φταίει που έπεσα

Από κει , φταίνε τα ράμματα, οι κλωστές στα μάγουλα;

-σε είδα να πέφτεις μέσα μου και πέσαν τα βυζγιά μου

-κι εγώ συνέχεια τα κρατώ να μη χαθεί η ομορφιά μου

-η ομορφιά σου είναι ο σκοπός που τραγουδούσες τότε

-η ομορφιά μου είναι ο σκορπιός που νόμιζα πως είχα

Κορίτσι κρόζει αίμα και βλεννόρροια

Είναι μικρή γι αυτό δεν ξέρει να ουρλιάζει

Μόνο να λέει και να ξαναλέει για τη μνήμη του δέρματός της

Δεμένη με την ταραγμένη  της συνήθεια

να αποβάλλει πάντα την εικόνα του φωταγωγού

don't let your father eat you

1
ο πατέρας μου είναι κάτι
που βρωμάει κάθε τέσσερα χρόνια
η μαμά μου τον ξεπλένει με φορμόλη ή απλό νερό
όχι αυτό με τα πηχτά μόρια που τρέχει στους καταρράκτες
αυτό το παγωμένο, το νερό

2
ο άντρας στη γωνία κατουρούσε για
περίπου τρια τέταρτα
καθόμουν και τον χάζευα
μασουλώντας τη διάνοια των σαλιγκαριών
που έπνιγε με τα ούρα του

3
η εικόνα ενός κηφήνα είναι κάτι το πολύ ασαφές
όπως κάθε εικόνα
αλλά ιδιαίτερα του ζώου
που αν είχε την ικανότητα να γράφει
θα μύριζε πρώτα το χαρτί
κι ύστερα θα το έφτυνε

4
περιεργάσου τη μορφή της ατέλειας
δεν είναι γόνιμη σαν φάλαινα σε βόθρο;
ό,τι γεννάει κλείνεται στην ίδια του την κοιλιά
σαν έμβλημα του ευατού του
κι εκείνη συνεχίζει να γεννάει

5
είπε: "υπαινίσσομαι το σώμα μου
όταν τραγουδάω" ναι, πίσω από κάθε άρρυθμο ήχο
ή ξεκούρδιστο λυγμό
είναι σαν να ξεσκίζω τη σάρκα μου
νανουρίζοντάς την

6
η λοβοτομημένη αντίληψη του να
διατηρείς τη σήψη σε κονσέρβα
είναι μάλλον μια αντιστροφή του
να παρατείνεις την ύπαρξη
καλύτερα όταν δεν με χρειάζομαι
να με κλείνω σ' ένα ψυγείο για συντήρηση

7
προς τη φωνή που θέλει να ανήκει στον οισοφάγο:
το στόμα και η ρινική κοιλότητα
δεν σου ανήκουν
σταμάτα να είσαι τόσο υπεροπτική μαζί τους
ανήκεις εκεί που γδέρνεται το μέσα
και το μέσα δεν έχει πολιτισμό

8
οι συγγενείς μου αλληλοτρώγονται
ο μπαμπάς μου ειδικά διεκδικεί τη γιαγιά μου
και τα ξαδέρφια μου τον σκύλο τους
η μαμά μου δεν τρώει κανέναν μόνο με κοιτάζει
σαν να θέλει να μου πει "το δώρο μας είναι
κάτι που τρώγεται"

9
τρώω απ' το χέρι του νεκρού αδελφού μου
πάντα ήξερα πως είχα έναν αδελφό
αλλά κανείς δεν μου μίλησε για το θάνατο
ψάχνω να βρω ποιος γέννησε τον αδελφό μου
σίγουρα όχι οι γονείς μου
μέσα στον βαθύ του ύπνο με αγαπάει
περισσότερο

10
το δωμάτιο είναι μικρό και ζεστό
πάνω στο παχουλό πάπλωμα έχω αδειάσει όλα μου τα
κοσμήματα. η τηλεόραση παίζει το Werckmeister harmσniαk
και οι λέξεις βγαίνουν σαν ηχοκύματα
απ' το στόμα του κήτους
να μια αρμονία που βρυχάται, επιτέλους κάποιος την ξέβρασε
στο δωμάτιο

11
αυτός που σκοτώνει κάτι
είναι πιο ευνουχισμένος πιο συμμετρικά ημιτελής
από ένα σχεδόν ψόφιο άλογο με πέος και διαύγεια
για ποια σύγχυση να μιλήσω όταν είμαι το βλέμμα
αυτών των δύο όντων
σ' ένα ξεχαρβαλωμένο σκοτάδι

12
βάζω στο ριπίτ κάποιον να λέει "άρνηση"
χαϊδεύομαι απαλά κι άμα κουραστεί και σταματήσει
τον πατάω με το τακούνι μου, αυτό με τα καρφιά
όλο πάει να χωθεί κάτω από χαλιά και ρούχα
αλλά με υπακούει ακόμα κι εμένα μου αρέσει να μην
μου αρνιούνται τίποτα

13
ο αδελφός μου γλύφει το πάτωμα
με σεβασμό σε ό,τι είναι ακίνητο και ευθύγραμμο
με τη γλώσσα του. είναι το αίμα των δοντιών του
που δεν έχει άλλη γεύση να του δώσει
αλλά είμαι ακόμα 22 και έχω περίοδο
και μπορώ να γλείφω κι εγώ χωρίς να γεύομαι τίποτε

14
ο Θεός τους μιλούσε κι αυτοί τον έγραφαν στ' αρχίδια τους
δεν είναι φως και αγάπη δεν είναι τίποτα
όσο τους μίλαγε έφθινε μέχρι που έγινε ένας κόκκος φακή
και τον φάγανε με λάδι αλλά αρρώστησαν μετά από χρόνια
και ψόφησαν χαρούμενοι και χορτασμένοι
δεν είναι φως και αγάπη είναι λύσσα και αχόρταγη μάνα

αναρρόφηση

ποίηση
κρεματόριο για ημίτρελους νοσηλευτές
που φέρνουν γράμματα σε μπουκαλάκια απ' την παραμεθόριο
γη φιλάσθενων τυχοδιωκτών που όλοι τους εμβολίζουν
κοινή γυναίκα υψίφωνο
που μ' ένα παραιτημένο χέρι ζητιάνου ή νταβατζή
πιάνουν μολύβι.

ποτέ με το δικό τους το αιμόφυρτο
οι αποικίες των κβαντικών ωρών της μνήμη σάπισαν
σε μια προσπάθεια επούλωσης της μήτρας

στέκομαι υπόδικος με μυριάδες κεράσια στο στόμα
φτύνω το κόκκινο και καταπίνω τα κουκούτσια
λέρωσα πάλι το σεντόνι σας Ωχρή Ξεκούρδιστη Μητριά μου
μισητή μου ποίηση
άλλη μια γραντζουνιά στον οισοφάγο γιο της ύψωσης
για να πετύχω το πιο φάλτσο γέλιο

οι νηφάλιες των υπογείων

με τράνταξε ένα ρεύμα κινούμενο,
μια υποκατάστατη κόλαση
αναλγητική γυναίκα

-γιατί άσφαιρο; γιατί είναι άσφαιρο;

κούρνιασε στον ισκιο των γιγάντων
νύμφη χωρίς χέρια, σώμα θωλό
με παρεμβολές
και το σήμα μου τώρα της εκπέμπει
σπασμούς και άλλα μείγματα

-η στύση μου είναι δώρο, είναι ένα δώρο για σένα.

της λέω χαμηλά, υπάκουα, στεγνά
παραπλανητική παίζει με σχήματα στα δάχτυλα
η όραση πλανητική, με χάντρες ανάμεσα στα πόδια της
να μην ξεχωρίζει η κλειτορίδα.

μέσα από την στοά, σκουριασμένη νηφάλια
μέσα σε πρόωρο οργασμό με δόντια νυστέρια
ύαινες και σαρκικά παλεύω να γελάσει
αλλά δεν γελάει, φλερτάρει με ένα θάνατο ορισμένο
κάπως διαφορετικά
είναι η κίνηση του αμιγούς, το τόξο των εκκλησιαστικών οργάνων
που ενώνει με κάτι το θεϊκό ή την απάτη του
και το αγγίζω
το αγγίζω μαλακά κοιτώντας την
κορίτσι του ρίγους σε κάθε του ηχόχρωμα
και η στάθμη του νερού σιγά σιγά ανεβαίνει.

-γιατί άσφαιρο, πώς θα παλέψεις;

ψιθυρίζει και τρίβεται, σε μια χορευτική ομοιότητα με τις βασίλισσες
που παριστάνουν της σκλάβες για να νιώσουν πόνο
αυτές που τον πόνο δαμάζουν και τρέμουν μόνο όταν
παύουν οι βιαστικοί και βιασμένοι άνθρωποι των δρόμων

θα σηκωθεί και με κινήσεις δεσποτικές
θα εννοήσει σωπάστε / πάψτε όλα
ό,τι με περιβάλλει σταματά
και υποκλίνεται στην ανάσα της
μια ανάσα γόνιμη που πλησιάζει
καθώς τρίβεται
και με παρακαλά να συνεχίσω
μόνο επειδή με παρακαλά
και πέφτει υπάκουο σκυλί στα πόδια μου
αγγίζω το βρεγμένο της κρανίο
αργά καθώς αγγίζομαι
και η στάθμη του νερού ανεβαίνει

σκύβει κι οι ρώγες της βρέχονται
στην άκρη τους
-υπάρχει τελικά οι μουσική ακόμα κι όταν δεν την ακούω
υπάρχει εκείνη η μουσική που μπορώ να δω
λέω και θαυμάζω τα σταφύλια στο στέρνο της
υπνωτικά βελούδινα, απάνθρωπα

-γιατί άσφαιρο; γιατί;

και οι ρώγες είναι σφαίρες για το όπλο μου
ριγμένη ίσια μπροστά μου, δαγκώνει, δαγκώνεται
νύμφη χωρίς Θεό χωρίς μητέρα
υπερλειτουργικά αινίγματα και λέξεις με αλγόριθμο
και ηχώ, που βλέπω, όλα τα τρώω με τα μάτια μου
και υγραίνεται με αυτό το πετάρισμα των βλεφάρων
η υπόγεια γδύνεται μέσα σε μικρούς κυματισμούς
γλύφοντας το αίμα πριν το παρασύρει το νερό

-η στύση μου είναι ένα δώρο για σένα

νιώθω χιλιάδες βρεφικά κεφάλια να μαλάζουν το ένα το άλλο
με εναλλασσόμενη ορμή προς το εσωτερικό
πάλλεται και συσφίγγεται και πάλι απορροφά και τρέμει
δεν ορίζεται καμιά απόσταση από τη σάρκα στη σάρκα
και η στάθμη του νερού ανεβαίνει

φωλιασμένος ώρα στην άκρη του χρόνου
όπου μισοκόβονται οι άνθρωποι σε ετοιμόρροπα ημισφαίρια
προστάζω τον ομφάλιο λώρο της γης να σπάσει
μ' ένα κενό μνήμης, ένα άσφαιρο και υγρά μέλη
μ' ένα βρυχηθμό, προστάζω τώρα την έκρηξη
πιέζοντας τις σάλπιγγες, τον υμένα
βαθιά μέσα στα όρια του παραλόγου
και της κίνησης, διχοτομώντας
κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα κρανίο

η στάθμη του νερού δεν ξεχωρίζει πια
κι εγώ δεν πίνω αλκοόλ, δε το χρειάζομαι
έτσι κάθε βράδυ πνίγομαι
με τις νηφάλιες των υπογείων

επιθανάτια σφραγίδα στα μάτια αστικών κοριτσιών

μεγαλόπρεπα νυστάζει η πόλη

καταπίνοντας τις ιστορίες των εγωκεντρικών ομοιωμάτων

τους είδους /  

κύκλοι κύκλοι με περιστρεφόμενους εσωτερικούς λαιμούς

ή λαιμητόμους / ή εγγενείς φαυλοειδείς εμπαιγμούς

η Γυναίκα κοιμάται στα χέρια υγρών αστικών κοριτσιών 

οι βραδυφλεγείς τάσεις τους να αποσύρονται απ' τις σφαγές

να σαλιώνουν φεύγοντας το πεζοδρόμιο

τα ανδρίκελα θαυμασμού σε χαπάκια των 100 μιλιγκράμ

τοποθετώ ήσυχα και αρρενωπά σε βαζάκια δειγματοληψίας

θα κάνω ένα πείραμα.

τι ώρα είναι;
τι ώρα είναι όταν μπορώ να φεύγω;

μικρός είχα ένα συρμάτινο χέρι
που έμοιαζε με τοπίο από θωρακισμένα σώματα

μικρός είχα μια υπόνοια αφής
αφή = ακατέργαστη μετάγγιση σπασμών

αντ' αυτού:
οι μέρες είναι στοές και μέσα τους υπνοβατούνε λύκοι
έτσι τους έλεγα και νόμιζαν πως δεν ήμουν εγώ
πως με παρίστανα
μου είπε
ωραίες και οι λέξεις αλλά προτειμώ να σου γλείψω το πέος

τι ώρα είναι;
τι ώρα είναι όταν μπορώ να σε κοιτάζω;

το αστικό της πρόσωπο μου φέρνει αηδία

δεν μπορώ να υπάρξω ξέχωρα απ το παραπλανητικό σου χαμόγελο
μέσα απ' το μοκόκλ των υποθέσεων με κοίταξες

μην μιλάς άλλο μου λέει
θα γίνεις αστείος
θα γελάσω

είναι αόμματα τα πρωινά στην αγκαλιά της πόλης
μέσα σε πλήκτρα, στο στόμα της γεννήτριας απορρόφησης
όλα εκκολάπτονται αργά
σέρνουν σπασμένα σώματα απ' τις οροφές στα υπόγεια κι αντίστροφα


ένα δύο;

τώρα με γρατζουνάει με το βλέμμα της

τώρα έχει αίμα στους μηρούς και βλέπει
μέσα από εμένα τη διάλυσή της
και ηδονίζεται

δεν καταλαβαίνει τίποτε
νιώθω άτρωτος

τώρα είμαι ένα μεγάλο συρμάτινο πέρασμα
έγινα το μεγάφωνο των φόβων της

τώρα συντρίβεται και μου χαμογελάει

φθισκιά μεταλλάσσομαι σε κίνηση
που ακροβατεί στις λαξευμένες πλευρές του σώματος
αφινιάζω, παίζω πιάνο στο δέρμα της
ζωγραφίζω μαύρες κυλίδες σπέρμα
χύνω μελάνι
οργίζεται

τι ώρα είναι;
πότε γελάω;
πότε μπαίνει η σκηνή που πέφτω ατόφιος στο πάτωμα και σε παρακαλάω να μην φύγεις;
πότε θα το κάνεις εσύ;

-

λέει πως εγώ δεν είμαι άντρας
είμαι βραχιολάκι για τον αστράγαλο
είμαι κάτι που κουλουριάζεται
και με παρομοιάζει συνέχεια με υβρίδιο
και τέτοιες ιστορίες

δεν είμαι λέει μια οντότητα
είμαι ένας σωρός από μελάνι
είμαι κάτι που χύνεται
αργά και μαύρα στα μπούτια της

την αγγίζω στο μέτωπο
με το δείκτη του χεριού μου
στο ίδιο σημείο πάντα (μόνο το πρόσωπο αλλάζει κάθε φορά)
δεν πειράζει που δεν έχεις υπόσταση 
δεν πειράζει σε σκοτώνω όπως σε βιάζουν οι λύκοι των μοναχικών ημερών μου
δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνεις
που το παιχνίδι μου είναι στημένο

της αφήνω μια μαύρη σφραγίδα που δεν μπορεί να δει

το πείραμα τελείωσε

ποίηση = μια αλλεπάλληλη ανταπώδωση εξαπατήσεων μεταξύ δύο ή περισσόερων όντων
-αφού ποτέ δεν είσαι μόνος όταν γράφεις
-ποιος το είπε αυτο;
-ο θάνατος