στον Γιάννη Κοντραφούρη

κάτι μου λένε αυτά τα ψεύτικα χέρια.
κάπου πηγαίνουν όταν αυτό το ημίαιμο κορμί ακροβατεί.
ίσως αυτά ψιλαφίζουν τα άκρα μου όταν το σώμα αυτό βρίσκεται σε σήψη.
έχω χιλιάδες μαστούς να χαϊδέψουν
χιλιάδες αλαλλάζοντα πρόσωπα να σκαλίσουν
η σκονισμένη μου καρδιά με υπερβαίνει όταν υπνοβατεί αυτό το σώμα.

κάτι ψελλίζουν αυτά τα ψεύτικα χέρια.
για μια γυναίκα που δεν άγγιξα και λένε πως σέρνεται μέσα μου σαν την πιο
δυστυχισμένη πόρνη.
η γυναίκα που αναμασάει στοχασμούς και κάνει άγριο έρωτα με φθισικά έντομα.
ξέρει πάντα ποια έντομα να διαλέγει,ποια είναι τα άρρωστα έντομα.
τα πιο ανυπόφορα και αηδιαστικά, μόνο αυτά αφήνει να της τσιμπάνε την ξεβαμένη σάρκα.
μα δεν τα αφήνει να σπαράζουν για πολύ.
τα κρύβει μέσα σε μικρά υγρά μπουκαλάκια από στριχνίνη.
όταν η ώρα κομπιάζει και ντρέπεται και τα ρολόγια αυνανίζονται
και αυτά τα ψεύτικα γελοία χέρια, πλησιάζουν τους σάπιους λεπτοδείκτες τους
μαγνητικά και διεισδύουν ύπουλα και αργά σαν μητροκτόνοι παιδεραστές μέσα απ' το
στρογγυλά πένθιμο γυαλί επιβάλλοντας την ακινησία τους,
στον ύπνο μου μικρά παιδιά αγκαλιάζονται, και τα συμφωνιμένα μάτια τους
έχουνε ήδη στραγγαλίσει την μητέρα μου.

στο ημίφως

έβλεπα το πρόσωπό της μέσα απ' το ξεβαμένο γυαλί
κι οργίαζε το μυαλό μου φθισικό και σκουρόχρωμο
όσο εκείνη εναρμόνιζε το παιχνίδισμα των μηρών της με το νέκταρ
του μυαλού μου

βήματα ελαφρά και ξυπόλυτα
μές τη σιωπή που σκούζει όταν λύγιζε τη μέση
μ' ένα λευκό πανί σκέπαζε στο ημίφως το πρόσωπο
και γέλαγε ισχνά και κάπως καταραμένα
μέσα απ' τα προβολικά της δάκτυλα
μου έδινε αργά και απαλά τους χυμούς της

έκλεισα σφιχτά τα μάτια καθώς άνοιγε τα χείλη
μέσα στον υπόκωφο χορό της διέκρινα τα όπλα του θανάτου
περίστροφα, αυτόματα πολυβόλα και μικρά μωρά με μάτια φλογοβόλα
όλα στη μήτρα της περιέρρεαν κάτι ακατονόμαστα γόνιμο
και ακανθώδες

"δες με" κοιάζει μια στο ένα μου μάτι μια στο άλλο
"δες με όπως θα κοίταζες το πρώτο σου ποίημα
μετά από χρόνια
πλησίασέ με σαν ηχώ στο πρώτο της άκουσμα
μέχρι να αρχίσω αργά να πάλλομαι
μέχρι να μην ξεχωρίζει ο ρυθμός απ' τα κορμιά μας"

τα καλειδοσκοπικά σχήματα την έκρυψαν
κάπου στο πιο λυκοφωτικό σημείο του δωματίου της
έσφιξα με τις παλάμες τα σεντόνια σχεδόν αγκομαχώντας
και βρίζοντας οι κόρες των ματιών κατεβασμένες
κι εκείνη ακόμα να γελάει παράφορη, γυμνή και τόσο αφόρητα
ηδονική, που δίχως καν να την αγγίζω
έτρεμε

4:21 στο κρεβάτι του μεσονυκτίου παρέα με τον ήχο του σκουπιδιάρικου / θυληκή και λίγο κοκκαλομένη

παράδοξη γη με εκμηδενίζει σε υπόστεγα
τι δεν καταλαβαίνεις;
στέκομαι και κοιτάζω
=-2υ;ςδΨ]Ζ
 μέχρι οι λέξεις μου
ΝΑ γίνουν σχήμα
που τινάζεται ελαφρά
΄έχει στο ένα χέρι έναν πομπό
κι ακούει συλλαβιστά τις μικρές ώρες
πώς πεθαίνουν τα φίδια
και ΄πώς αντικατοπτρίζονται οι
άνθρωποι σε παχύρρευστα υγρά

κι εγώ
κάθε φορά να προσπαθώ
να σου εξηγήσω με λόγια ανθρώπινα
αυτό τον ύπουλο κόμπο στο στομάχι

κάτι ζει εκεί μέσα
πέρα από τροφές, αίμα και κυτταρόπλασμα
κάτι ανασαίνει χωρίς εμένα
ανεξάρτητα απ' την υπόταση ή την
υπερφίαλη συνήθεια της σκέψης να
κουράζει,
ςσοφιςσπ=-ρςδ[]

φύγε.
αυτή τη στιγμή ο ύπνος πέθανε κι ο θάνατος κοιμάται
ωραία,
έχω χρόνο
να με επανεφεύρω.

έχοντας σκοτώσει το ερμαφρόδιτο παιδί των φόβων

η πλήξη με σχηματίζει
περιμετρικά
μεταγγίζοντάς με σε υπόλοιπα σκιάς
ή γονικλισία.

πλεσιώνομαι από υγρά παραμορφομένα
πρόσωπα
αχρηστεύοντας πια τη φωνή
που παίζει με τα ερειπωμένα κεφάλια
των νώθων σπασμών μου

το δέντρο στην πλατεία
δε με φοβίζει πια
θέλω να ζήσω πάνω απ' τις
λέξεις
δεν με φοβίζουν πια
τα χειλικόληκτα "θα"
θηρία που δαμάζω
με την απόλυτη παγερότητα
του μαθηματικού
ή του δολοφόνου

ξέρω, πώς μέσα απ' τη
διάνοια, αιωρείται το φως
μιας ηλίθιας τρέλας που ανασαίνει πρόστυχα.
θα την γιορτάσω
με επιφωνήματα παραληρηματικά
που θα με διώχνουν απ' τη φωνή μου
όσο θα τρέμω ηδονικά
ξεσκεπάζοντας φυγόκεντρα και εκκεντρικά
την άγρια νιότη της αυτοκατάρρευσης

όταν με ρωτάνε "τι κάνεις;"

-τι κάνεις;
-παρατηρώ την δαιμόνια ακινησία στα καλοθρεμένα στήθη του θεού!
κι όλο κάτι δαμάζω διάολε
με την αναλγητική εγκράτεια του δολοφόνου
και την φλεγματική χάωση του εμπρηστή

δευτερόλεπτα, παύση, δευτερόλεπτα
κι όλο το κουράζω διάολε
έχω καταστρώσει το πιο ευρυματικό σχέδιο
θα μπορούσα να έχω καταστρέψει τον κόσμο
μα μόνο το μυαλό μου διαλύεται
έτσι βάναυσα και απειλιτικά στον τοίχο
ξύνεται και βγάζει βλέννες και γεωμετρικά σχήματα
ανάμεσα σε κατάκοιτους βοηθούς νοσοκομείων
και φωσφοριζέ μολυσμένες πατερίτσες

θέλω μια εικόνα, διάολε
μια εικόνα να ουρλιάζει μες την ακινησία της
τη σκέψη μου
κι όλο να υπόσχομαι στο θεό πως κάποτε θα λύσω το γρίφο
της γυναικείας παραφύσης μου

feel like an alien

για την Γιουδήθ

σε βλεπω μεσα απο το κατοπτρικο μας κελάρι
πώς νιώθουμε την παραφορά του αναλγητικού σπασμούσε σκέφτομαι
χάνομαι μεσα στην δινη του εντός μου θρήνου
πώς αναμετρόμαι με τις ορέξεις του μυαλού
έχοντας πάντα την αυτιστική αμετανόητη συχνότητα των νόθων παρεκκλίσεωνκοίταξέ με πάλικοίταξε με.
τα λογια μου δεν εχουν καμια σημασια
πλανιεμαι στο κενο και σ αγαπάω
λέμε, ολο λένε υπομονήκι η εμμονή του θωρακισμένου μας καβουκιού υποκλίνεται σε μια ανώτερη μετενσαρκωμένη γεύσητου νου,
δεν αντιστεκομαιαπλά σε βλέπω και σε κοιτάζω
και τοσο επίμονα σπαράζω που δεν με νιωθεις πιαδυσκολα.... πολυ δυσκολα θα ηρεμησουμε
 δεν ηρθα για να σου πω αισιοδοξα λογακια και τρυφερα
μονο ηρθα να κλωτσησω τα εκτοπισμένα σου προσωπάκια
ένα ένα στη σειρά να τους δωσω λίγη φυγόκεντρη φωνήδεν μποροώ να σου μιλήσω αλλιώς με λεξουλες καθημερινές και όπως μιλάμε στο τηλέφωνο, στο τηλέφωνο
ειμαι σαν να βγηκα απο τηλεοπτικο σόου και μέσα από δεκαπέντε χιλιάδες μάσκες προσπαθώ νασε πείσω να νιώσεις "καλά"δεν εχω τροπο ούτε λογο να υπάρξω διπλα σου
όμως δεν θελω να μου εξαφανιστείς και να χαθεις στο ανακατεμένο παραλήρημα της σκιάς μας
της σκιάς όλων των ανθρώπων σαν κι εμάς που βρίθουν από ανασφάλειες και πόνο

σ αγαπάω με τον παράλογο τρόπο του υπαινιγμού

της αποτεφρωμένη ευφυίας

και της ταύτισης των αντιθέτων.

όπως και να χει

ακόμα κι αν ξεψυχίσουμε σε ξεφτισμένα μπαλκόνια

με μονη μελωδία την ξαφρισμένη μας ανάγκη για γελοία συναισθήματα

αγάπης και την καταστολή των λάθος τοποθετημένων μας χρόνων

η ψυχούλα σου βουλιάζοντας στο όριο των λυγμών μου

θα ναι μονάχα κάτι παραστρατημένα λόγια
που κρατήσαμε για πάντα στη σιωπή
η μια της άλλης.

κοίτα
στον πόνο
 και στο χρόνο
δεν μπόρεσα να ενδώσω μόνο

όλα τ' άλλα τα κυκλώνω
με μαχαίρια